У гэтым годзе ўсе жыхары постсавецкай прасторы будуць адзначаць асаблівае свята — 75-годдзе з дня Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Забыцца пра подзвіг тых, хто загінуў дзеля жыцця на нашай зямлі, мы, тыя, што жывуць цяпер, не маем права …

У сувязі з гэтай юбілейнай датай рэдакцыя раённай газеты аб’яўляе пра старт новага праекта «Франтавы альбом». У ім мы раскажам аб тых, хто прайшоў праз жахі вайны, пакуты і пазбаўленні, хто цаной уласнага жыцця здабыў нам Перамогу.

Мы запрашаем прыняць удзел у падрыхтоўцы публікацый усіх чэрыкаўлян, чые дзяды і прадзеды змагаліся за Радзіму. Бо ўпэўнены, няма на нашай Чэрыкаўскай зямлі сям’і, якую б не закранула чорнае крыло Вялікай Айчыннай вайны. Мы будзем вельмі ўдзячны, калі вы, паважаныя чытачы, любым зручным для вас спосабам звяжыцеся з намі, дастаткова нават патэлефанаваць, і распавядзеце аб сваіх родных,  якія ўдзельнічалі ў ваенных дзеяннях. Давайце разам зберажом памяць аб іх подзвігу і самаахвярнасці.

А першая старонка нашага «Франтавога альбома» прысвечана прадзядулі і прабабулі Ягора Каліннікава, якую ён распавёў нам разам са сваёй бабуляй Любоўю Андрэеўнай Пухоўскай.

Вайна – гэта самае страшнае, што можа толькі  быць для людзей. Пачалася вайна 22 чэрвеня 1941 года, а скончылася праз чатыры гады жудаснага кровапраліцця нявінных людзей. Гэтая вайна забрала больш за дваццаць мільёнаў жыццяў. Няма ніводнай сям’і, якую не закранула гэтая вайна. Няма ні адной сям’і, дзе б не было загінуўшых. І маю сям’ю таксама гора не абмінула. Я хачу расказаць пра сваіх прабабулю і прадзядулю.

Іван Іванавіч Кузьменка нарадзіўся 20 ліпеня 1920 года ў горадзе Чэрыкаве. На фронт  прызываўся з Макееўкі Данецкай вобласці. Узнагароджаны медалём «За ўзяцце Берліна», медалём  «За ўзяцце Кёнігсберга», медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне», ордэнам «Айчыннай вайны другой ступені», юбілейнымі медалямі да 30, 40-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гадоў, медалём «50 гадоў Узброенных сіл СССР». У мірны час працаваў да самой пенсіі на чэрыкаўскай падстанцыі. На жаль, звестак пра Кузьменку Івана Іванавіча больш няма. Мая бабуля мне распавядаля, што жыхары нашага горада паважалі і прадзядулю, і прабабулю. Яны былі з тых людзей, якія ўнеслі ўклад у Вялікую Перамогу над фашысцкай Германіяй, заваявалі для будучых пакаленняў мір і жыццё. Памёр дзядуля 2 верасня 1990 года ў горадзе Чэрыкаве.

Пелагея Яфімаўна Жураўлёва нарадзілася 23 кастрыч-ніка 1911 года ў Чэрыкаве Магілёўскай вобласці. Вайна насцігла яе разам з мужам у Заходняй Беларусі (Беластокская вобласць горад альбо сяло Паканёва). Муж быў прызваны на фронт, а Пелагея Яфімаўна разам з адступаючымі машынамі, войскамі дабралася да роднага Чэрыкава, дзе спынілася ў маці. Потым яна з сям’ёй (двума дачкамі) на нейкі час пераехала ў Дубраўку і наладзіла кантакты з партыйнымі і ваеннымі органамі, якія арганізоўвалі будучае падполле і партызанскія атрады. Пелагея Яфімаўна стала партызанскай сувязной. Яна вярнулася ў Чэрыкаў, які неўзабаве быў акупіраваны гітлераўцамі. Тут яна знаходзілася да 1942 года. У яе абавязкі ўваходзіў збор даных аб месцы знаходжання варожых часцей, аб руху і колькасці праязджаючых па дарогах нямецкіх аўтамашын, танкаў. Патрэбныя звесткі, запісаныя на паперках, яна дастаўляла ў лес, у тайнік, які знаходзіўся за Ліменню. Ва ўмоўленным месцы яна пакідала соль, махорку, прадукты для партызан. У 1942 годзе  яе забралі ў атрад, у складзе якога яна і ваявала да прыходу нашых войск у 1943 годзе. Муж яе, Андрэй Рыгоравіч Жураўлёў, не вярнуўся з вайны. Загінуў пад Быхавам у студзені 1945 года. Пелагея Яфімаўна ўзнагароджана ордэнам Айчыннай вайны другой ступені, юбілейнымі  медалямі да 30, 40, 50-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне, медалямі 50, 60, 70-годдзю Узброенных сіл СССР. Пасля вайны працавала ў сістэме гандлю дваццаць гадоў. Не раз выходзіла пераможцай у сацыялістычным спаборніцтве. Была прадаўцом і загадчыцай магазіна. Памерла 31 ліпеня 1996 года ў Чэрыкаве.